Θέμα: Ποντιακά ανέκδοτα

[krometis]

Η Παρέσα τη Στάθιονος είχεν έναν χτήνον , που έρθεν
σα βούδα. Επήεν σον Πάντζιον τη Παναΐλας να φέρ’
το γαρκόν ατ να εφτάει τη δουλείαν σο χτήνον ατς.
Ο Πάντζιον είπεν ατεν: «Θεία Παρέσα ’κ’ έχω άλλο
γαρκόν. Έσπαξ’ ατο». Κι εμείς ατώρα ντο θα εφτάμε,
ντο θα ίνεται με το χτήνον ᾽εμουν», είπεν η Παρέσα.
«Ατώρα την δουλείαν εφτάει ατο ο γιατρόν (ειδικός
σπερματεγχύτης)». «Και που θα ευρήκ’ ατον», ερώτε-
σεν η Παρέσα. Έρται σην πλατείαν τη χωρί κάθαν Τρίτ’,
Πέφ’τ’ και Σάββαν.

Αέτς πα η Παρέσα επήεν είναν ημέραν σην πλατείαν-
Πέφτ’ εθαρώ έτον-, εύρεν τον παιδάν που θα’ποίνεν τη
δουλείαν. Επέρεν ατον κι επήεν σο μαντρίν.
Η μάρσα εθάρνεν ότι ο παιδάς θα εποίνεν την δουλεί-
αν, άμον ντο θα εποίνενα το γαρκόν.
Ένοιξεν την πόρταν τη μαντρί κι έδειξεν σον παιδάν
το χτήνον, που έρθεν σα βούδα. «Τέρεν πούλι μ’, το
χτήνον που έρθεν σα βούδα έν’ εκείνο το πόζ’κον σή
κεσάν καικά. Εγώ ατώρα θα πάω. Εσύ όντες εβγάλτς
το πανταλόνι σ’, το καρφί εκεκά έν’, κρέμασον ατο…».

1 χτήνον (το)= αγελάδα
2 έρχουμαι σα βούδα= (επί αγελάδων) οργάζομαι
3 Πάντζιον (ο)= Παναγιώτης
4 γαρκόν (το)= ταύρος
5 πόζ’κον (το)= με χρώμα σταχτί
(http://www.elverias.gr)

[krometis]

Η Αποστολίνα η Ανθή ασ' σην Κιρισχανάν έναν ημέραν φορτωμέντσα το καλαθόπον ατ'ς επήεν σην Τραπεζούνταν να πουλεί το γάλαν ατ'ς. Είχεν τρία τσουκάλα γάλαν, τέσσερα ξύγαλαν και έναν κοβλάκ' βούτερον. Άμον το επούλτσεν τα γάλ'τ' ατ'ς, επήγεν ίσα 'ς σο Σοάν-Παζαρίν αφκά, να φέρ' το βούτερον τον Βασίλ' τον φουρουντζήν. Άμον το εσέβεν απέσ' 'ς σο φουρνίν, λέει τον Βασίλ':

-Βασίλ' ρίζα μ', έφερα σε έναν κοβλάκ' βούτερον, άμαν ντο βούτερον! Τα περνιλία θα σκουτουλίζ'νε.

Ο Βασίλτς εκατήβεν ας σο τεζκιάχ (πάγκος εργασίας) και με το κοτζοδάχτυλον ατ' έφαεν έναν ξάϊ να τερεί ατο αν έν' καλόν, γιόκσα γιόκ. Έφαγεν έναν δαχτυλέαν 'κ' εσάρεψεν ατον, έφαγεν άλλο έναν ξάν 'κ' εσάρεψεν ατον, ελάϊξεν το κιφάλ'ν ατ' και λέει ατεν:

-Θεία Ανθή το βούτερο σ' 'κ' έν' καλόν.

-Ρίζα μ' Βασίλ', λέει η Ανθή, ατό τ' απαγκές ντο εδοκίμασες ημπορεί να μη έν' καλόν, ατό εγώ εστοίβαξα, άμαν τ' αφκά το μέρος εστοίβαξεν η νύφε.... Εσύ ρίζα μ' τ' απάν' τη γραίας μη τερείς, τ' αφκά τη νύφες τέρεν.

[krometis]

Ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας εξέβαν ασο καφανείο μεθυσμένοι κι ελέπνε έναν κοσάραν. Λέει ο Γιωρίκας:

- Κωστίκα ελέπς ατό την πάπιαν?

Απαντά ο Κωστίκας:

- Πasha κι ελέπς καλά? Κατ έπαθαν τ' ομάτεας? Ατό κι εν πάπια χήνα εν.

Ατέτε εβγέν κι ο Πανίκας κι αφού ελέπνε τον ρωτούν:

- Νέπε Πανίκα για πε ατό εκεί ντο εν πάπια ή χήνα?

Κι ατότε λέει ο Πανίκας:

- Μω την πίστημ εσείς επαλαλώθατε. Καλά κι ελέπετε ντο εν? Ατό μια πάπια ντο εφτάει την χήνα

[sacis99]

Ίνας τζοπάνος εβόσκιζεν τα πρόγατα τ’ σ’ έναν ρασίν απάν.
Έναν ημέραν τερεί η θάλασσα ήσυχον, άμον γυαλίν, εχαβασλαεύτεν, επούλτσεν τα πρόγατα τ’, εγόρασεν χουρμάδες εσέγκεν άτα σ’ έναν καράβ’ και επήγεν ταξίδ’.
Σόν δρόμον εγέντον τρανόν φουρτούναν.Το καράβ’ εκλώστεν τ’ απάν αφκτά και τα χουρμάδας ούλα εκσύγαν σήν θάλασσαν, και ο τζοπάνον τσάτσαλος και περισάντς έρθεν σό χωρίον άτ.
 Ξάν εγόρασεν πρόγατα κι’ ερχίνεσεν το παλαίν την δουλείαν. Έναν ημέραν ξάν ή θάλασσα ήσυχον και ο τζοπάνον κάθεται από ψηλά και τερεί και νουνίζ’ ντό εχάσεν το βίον άτ.
Επέρασεν απ’ εκές ίνας άλλος τζοπάνος και είπεν ατόν:
-Ντό ήσυχον και έμορφον έν η θάλασσα!
-Ναι, είπεν κι’ άτός, ξάν χουρμάδας θέλ’.

[krometis]

Ένας παχυμένος ηλικιωμένος, με την κοιλίαν πέραν κέσ’,
εκάθουτον σο παλγόν’ τ’ οσπιτί ατ’.
Αυγουστος μήνας, ζέστα, καμινωσία κι ατός εφόρ’νεν
κοντόν πανταλόν’ κι εφαίνουσαν τα κάκαλα τ’.

Από φκά εδαβαίναν μικροί-τρανοί κι έλεπαν ατον
κι εγέλαγαν.

Από πάν’ ελέπ’ ατς που γελούνε και ορωτά τς γιατί γελούνε.
Είπαν ατον: Φαίν’ταν τα κάκαλα σ’.
Λέει κι ατόν πα: Δώστ’ ατα χαιρετίας, έχω χρόνα
να ελέπ’ατα.